Gözlerimi açtığımda uçuyordum!

 Bu sabah uyandığımda büyük bir yük üstümden kalkmış gibiydi. Son günlerin aksine daha bi mutlu ve huzurlu hissediyordum kendimi. Demek ki beni bir parçada olsa üzen hala bittiğini kabullenmeyişimdi. Hala her an başlayacakmış gibi bakmamdı. Ama dün öğrendiklerimden sonra artık bir şeylerin tamamen bittiğini anlamış oldum. Artık daha çok mutluyum. O'na karşı bir şekilde sorumlu hissetmiyorum kendimi. Dostlarıma, derslerime ve kendime daha çok vakit ayırıyorum artık. Hayatımı yaşıyorum yani. Bir daha bu günlerin bir daha gelmicek onun için ağlayarak üzülerek geçiremem.
 Şimdi ben bunları diyorum ama bir kaç post sonra "Böhöööö özledim lan" diye ağlarım burda. Orası kesin. Hayır benim O'na ihtiyacım da yok da işte "Nasıl bir gönlüm varsa artık bu güne kadar bi ota konamadı arkadaş".
 Hadi ben hazırlanıyım en iyisi. Daha ne giyceğime karar veremedim.
 "Tüm, sıkı dostlar yanımda, boş kadehler masamda dolarken,taşarken."